De vakantie is geen reset knop. En dat is precies het probleem. De vakantieperiode is begonnen. Voor mij voelt de rust nog niet echt aan. Ik ben net gestart met een nieuwe interim opdracht. Er wordt op dit moment weer geschakeld naar een nieuw ritme, andere eisen, een ander tempo. Dat voelt nog onwennig. Niet erg, dat weet ik. De eerste twee, drie weken zijn altijd zo. Daarna zit je er weer in. Wat het dit keer extra scherp maakt, is dat het meteen ook schoolvakantie is. De kids zijn thuis. En dat bracht me bij een vraag die ik al langer met me meedraag. De vakantie als reddingsboei Voor veel mensen betekent vakantie: eindelijk gas terug. Hoofd leeg. Batterij weer vol voor de tweede jaarhelft. Herken je dat. Dan heb je naar mijn idee een groter probleem. Want als je herstel afhangt van drie weken per jaar, dan heb je de andere negenenveertig weken niet goed ingericht. En dat is niet alleen zonde voor jou. Het is ook niet eerlijk tegenover je gezin. Want is het niet ongelooflijk zonde dat je de eerste dagen van je vakantie nodig hebt om bij te komen? Dat je er dan dus, precies op het moment dat je er wél wilt zijn, nog niet volledig bent. Ik ben ook gewoon mens. Ik ga niet beweren dat ik altijd fluitend en onbevangen mijn vakantie in stap. Maar wat ik wel merk: de afgelopen jaren tel ik steeds minder af naar mijn vrije dagen. Ik hoef mezelf niet meer door die laatste werkweek heen te slepen, zuchtend, mailbox leeg proberen te trekken, wachtend op het moment dat de laptop eindelijk dicht mag. Dat betekent niet dat er nooit iets af te ronden valt. Die stress op de laatste dag overkomt iedereen weleens. Waarmee ik het verschil bedoel, is het gevoel waarmee ik naar de vakantie toeleef. De gedachte "over drie dagen ga ik gewoon vrij" voelt anders dan aftellen naar ontsnapping. En dat verschil is geen toeval. Dat is het resultaat van keuzes die ik heb gemaakt over hoe ik mijn leven wil inrichten, ook buiten de vakantie om. Maar dat is niet eens waar ik het vandaag over wil hebben. "Vaders aan zet" Ik las een artikel met als titel: schoolvakantie blijft een puzzel voor werkende moeders, vaders aan zet. Die titel liet bij mij meteen de nekharen overeind staan. Het past in een patroon dat ik de laatste maanden vaker tegenkom. Mannen zorgen te weinig. Mannen nemen geen verlof op. Mannen zijn te weinig aanwezig. En ja, er is verandering ten opzichte van vorige generaties, maar het blijft een druppel op een gloeiende plaat, zo wordt het gebracht. Ik ga niet ontkennen dat er ongelijkheid is. Die is er, en we hebben nog stappen te zetten voordat iedereen een gelijkwaardige kans krijgt. Maar is het eerlijk om de man in de hoek te zetten waar de klappen vallen? Ik denk het niet. Wat we hier zien is geen falen van mannen. Het is een maatschappelijk patroon waar we collectief nog niet van los zijn gekomen, ook al roepen we hard dat we dat willen. Want wat was "zorgen" voor een man, generaties lang? Inkomen. Een dak boven het hoofd. Veiligheid. Dat was zijn taak. Elke dag. Zonder klagen. Vaak zonder erkenning. Niet omdat hij het per se anders wilde, maar omdat dit was wat er werd verwacht. Nu verschuift de definitie. Terecht. Vrouwen willen gelijkwaardigheid in zorgtaken. Kinderen hebben meer nodig dan een kostwinnaar alleen. Maar we zijn als samenleving nooit eerlijk geweest over wat we eigenlijk van mannen vroegen. En we hebben moeite om dat los te laten, of te accepteren dat het anders gaat dan we gewend zijn. De zin die me raakte In datzelfde artikel stond een zin die me nog meer tegen de borst stuitte: Het is logisch dat kinderen wekenlang vrij zijn, maar het is een politieke keuze dat dit allemaal door ouders moet worden opgevangen. Mijn eerste gedachte: natuurlijk moet dat door ouders worden opgevangen. Wie dacht dan dat het anders zou zijn? De politiek mag zorgen voor betere randvoorwaarden. Werkgevers mogen flexibeler omgaan met werktijden. Daar ligt zeker een verantwoordelijkheid. Maar de keuze om ouder te worden, de regie over hoe je dat ouderschap invult, die ligt bij jou. Mijn eigen keuze Ik heb mijn werk hierop gebaseerd. Ik werk alleen daar waar ik de flexibiliteit krijg om er voor mijn kinderen te kunnen zijn. Vaak hoor ik dan: jij hebt makkelijk praten, als zzp'er kun je dat soort dingen doen. Wat mensen vaak vergeten, zijn de consequenties die daarbij horen. Onzekerheid als een opdracht afloopt. De zoektocht naar een nieuwe opdracht was onlangs nog een flinke opgave. Makkelijker wordt het niet als zzp'er. Ik heb opdrachten kunnen aannemen waarbij ik volledig op locatie had moeten zitten. Ik heb ze geweigerd. Niet omdat het makkelijk was, ik gaf daarmee inkomenszekerheid op, maar omdat ik trouw wilde blijven aan hoe ik als vader wil zijn. Ik vertrouw erop dat de opdracht die wél past, op mijn pad komt. En dat gebeurde. Elke nieuwe start brengt weer een periode van ongemak met zich mee. Zoeken naar een nieuw ritme, nieuwe verplichtingen. Maar ik weet dat ik dat kan. En ik weet dat het mijn keuze is om het zo te doen. Daarmee hou ik de regie. Ik ben niet afhankelijk van wat een overheid als beleid uitstippelt. Stop met wijzen, begin met kiezen In mijn omgeving zie ik mensen die veel klagen. Over de opvang, over regels van de overheid, over een lastige werkgever, over een partner die te weinig doet. Altijd wijzend naar iets of iemand anders. Maar als je ontevreden bent, als je werk niet past bij hoe je er voor je gezin wilt zijn, waarom maak je dan niet de keuze om iets anders te doen? Je leven anders in te richten? Maak de keuze. Of stop met klagen en accepteer dat het is zoals het is. Zo simpel zie ik het. Elke "ja maar" die nu in je opkomt, is een vorm van zelfsabotage. Vervang die eens door: wat nu als. Wat nu als ik met mijn partner andere afspraken maak en we de taken beter verdelen. Wat nu als ik naar mijn werkgever ga met een plan waarin ik laat zien dat ik meer en beter kan werken, maar wel op mijn voorwaarden, zodat ik meer thuis kan zijn. Wat nu als ik een baan zoek die me meer rust en regie over mijn leven geeft. Dat is het moment waarop je stopt met verdedigen en begint met het leiden van je eigen leven. Voor jou, deze vakantie We gaan de vakantie in. Gebruik dat als reflectiemoment. Als de kids bij de animatie zitten, in het zwembad zijn, of 's avonds bij de minidisco. Pak dan een moment voor jezelf. Stel jezelf de vraag: wat nu als. Misschien kom je thuis met een heel ander verhaal dan je had verwacht. Wil je die gedachten en ideeën eens tegen mij aanhouden? Boek een kop koffie, via de link in de shownotes. Kost niks, alleen je eigen koffie. Ben je toe aan meer, en spreekt het je aan om met een kleine groep vaders een dag samen te zijn? Check de Legacy Table, in september. Voor nu: geniet van je vakantie, van je gezin, en van het moment om alles los te laten en er volledig te zijn. Create a Legacy. Go All-in. Create a Legacy.

Inside the Manosphere... Hit op Netflix en ook wel op de socials.

Laten we proberen te stoppen met het denken in 2 kampen.

Werk is werk, en thuis is je thuis. En dat moet je goed uit elkaar houden. Dat is wat ons altijd wordt gezegd. We kennen denke allemaal wel de standaard goed bedoelde adviezen als "Je moet je werk niet mee naar huis nemen hoor!" of "eenmaal de (kantoor)deur door betekent dat je de knop om moet zetten!" En als het gaat om de "sores" op je werk, de deadlines, de stress ben ik het daar zeker mee eens. Maar toch ervaren we (ook ik) hier soms moeite mee. Zeker nu we ook vaker vanuit huis werken wordt deze lijn steeds dunner om te trekken. Maar, is het echt zo erg om je werk niet mee naar huis te nemen?

Afgelopen week luisterde ik een podcast van Michael Pilarczyk, in gesprek met Jan Bommerez over Rust in je hoofd . Een van de vragen die gesteld werd, raakte me enorm: waarom ervaren we vandaag de dag zoveel depressies, burn-outs en onrust? Het antwoord dat steeds terugkwam, was: hechting. Of beter gezegd: het gebrek eraan. Hechting ontstaat in de kindertijd, wanneer ons zenuwstelsel zich ontwikkelt. Het gaat over: je veilig voelen en kunnen vertrouwen, verbinding durven maken met anderen, ergens bij willen horen. Als dit fundament ontbreekt, kan dat later in het leven grote gevolgen hebben. En toen ik dat hoorde, dacht ik meteen: wat betekent dit voor ons als vaders, als ouders?

Hoe de Law of Attraction je helpt een betrokken vader te zijn

De afgelopen weken was het hier even stil. Dat kwam omdat ik 2,5 week op pad was met mijn gezin – via Italië naar Corsica en uiteindelijk weer terug door Frankrijk. Ondanks dat we niet meer samen zijn, ben ik enorm dankbaar dat we dit soort reizen nog steeds als gezin met elkaar kunnen maken. Het mooiste cadeau is misschien wel hoe de kinderen daar zichtbaar van genieten, en dat ook letterlijk uitspreken. Als ouder kan je eigenlijk geen groter compliment krijgen. Maar eerlijk is eerlijk: na de vakantie had ik moeite om weer in mijn ritme te komen. Het werk bij mijn opdrachtgever, de huishoudelijke chaos (want ja, twee kamers pimpen omdat de middelbare school en het examenjaar voor de deur staan), én fysiek niet helemaal fit… het zorgde ervoor dat ik even gas terug moest nemen. En toch: met een opgeruimd huis, wat meer rust in mijn hoofd en fysiek weer in de lift, voelde ik: het is tijd om weer een verhaal te delen.

Je weet dat het eraan zit te komen. Het staat al maanden op de kalender. Je kinderen leven er weken naar toe. En toch… overvalt het je weer: de schoolvakantie.

Wat nu als je een week lang leeft op een manier die anders is dan die je gewend bent. Wat kun je dan allemaal bereiken? Deze vraag staat centraal voor de Helweek from Home van Meetings In The Sun En het triggerde mij wel (goh echt…, ja anders had ik dus ook niet meegedaan).